System pitagorejski

Tabela pitagorejska jest prosta: dwadzieścia sześć liter alfabetu łacińskiego przyporządkowuje się cyfrom od jednego do dziewięciu w kolejności, a gdy cyfry się kończą, zaczynasz od nowa. A to jeden, B to dwa, C to trzy, D to cztery, E to pięć, F to sześć, G to siedem, H to osiem, I to dziewięć. Potem J to jeden, K to dwa, L to trzy, M to cztery, N to pięć, O to sześć, P to siedem, Q to osiem, R to dziewięć. Następnie S to jeden, T to dwa, U to trzy, V to cztery, W to pięć, X to sześć, Y to siedem, Z to osiem. Cykl jest nieprzerwany; każda litera ma wartość.

Jest jedno rozwidlenie i dotyczy samogłosek. Dla Liczby Popędu Duszy i Liczby Osobowości trzeba oddzielić samogłoski od spółgłosek. A, E, I, O i U są zawsze samogłoskami. Y bywa raz samogłoską, raz spółgłoską, zależnie od sąsiednich liter. Większość współczesnych autorów pitagorejskich — z Hansem Decozem na czele — traktuje Y jako samogłoskę, gdy daje dźwięk samogłoskowy (Mary, Lynn), i jako spółgłoskę, gdy daje dźwięk spółgłoskowy (Yvette, Yolanda). Inni dla uproszczenia zawsze liczą ją tak samo. My idziemy za regułą dźwiękową, bo daje uczciwsze odczyty Popędu Duszy.

To jest interpretacyjne, nie prorocze. Tabela nie wyczarowuje cyfry z litery; to umowa przyjęta przez tradycję. Co czyni ją ciekawą, to obserwacje ludzi, którzy konsekwentnie stosowali ją do tysięcy imion. Wzorce, które zgłaszają praktykujący — imiona o sumie trójki, które produkują wykonawców, imiona o sumie ósemki, które produkują finansistów — to dlatego tabela przetrwała.

Pitagorejski to nie jedyny system. Starsza tradycja chaldejska, z korzeniami w Babilonie, przypisuje litery inaczej — według dźwięku, nie kolejności alfabetycznej — i używa tylko cyfr od jednego do ośmiu, traktując dziewiątkę jako świętą i rezerwując ją do szczególnych obliczeń. Cheiro, późnowiktoriański towarzyski chiromanta, którego książki są wciąż w druku, był chaldejczykiem. Czytał dla króla Edwarda VII, Marka Twaina i Oscara Wilde'a — wszystko po chaldejsku.

Oba systemy często dają różne liczby dla tego samego imienia. Który jest słuszny? Żaden, w sensie, w jakim pytanie tego oczekuje. To różne soczewki na tę samą leżącą u podstaw tezę — że litery niosą liczby, a liczby charakter. Tabela pitagorejska jest tą, ktą wybiera większość współczesnych anglosaskich książek, bo jest regularna i łatwa do nauczenia. Tabela chaldejska jest dźwiękowa i można twierdzić, że bardziej czuła na to, jak imię brzmi w mówieniu, ale kosztem trudniejszego zapamiętania. W Numerologii używamy pitagorejskiej, chyba że świadomie pracujemy w starszej tradycji.

Jeśli czytasz numerologię dla zrozumienia siebie, a nie dla ceremonii, zalecamy wybrać jeden system i przy nim pozostać. Liczenie imienia w obu i szukanie potwierdzenia jest przepisem na efekt Forera: znajdziesz to, czego już szukasz.