System chaldejski

System chaldejski jest starszą z dwóch głównych tradycji współczesnej numerologii. Jego korzenie tkwią w praktyce babilońskiej i sumeryjskiej i — choć schludna opowieść o pochodzeniu, którą czasem czyta się w popularnych książkach, jest przesadą — wydaje się, że czerpie z tego samego mezopotamskiego założenia, które dało nam zodiak, siedmiodniowy tydzień i arytmetykę sześćdziesiątkową: że liczby to sposób, w jaki kosmos rozmawia ze sobą. Zanim greccy myśliciele jak Pitagoras zaczęli wyjeżdżać i przywozić idee, chaldejscy kapłani pracowali z odpowiedniościami litera-liczba już od stuleci.

Powód, dla którego większość współczesnych anglosaskich książek używa pitagorejskiej, a nie chaldejskiej, jest wygoda. Tabela pitagorejska jest regularna: A to jeden, B to dwa, cyfry zataczają koło czysto co dziewięć liter. Każdy nauczy się jej w popołudnie. Tabela chaldejska jest nieregularna: litery grupuje się według podobieństwa fonetycznego, a nie pozycji alfabetycznej, i są w niej luki. Nauka zajmuje więcej czasu. Ale nieregularności nie są arbitralne — kodują starsze przekonanie, że imię się słyszy, a nie literuje, i że zapis imienia alfabetem łacińskim jest faktem stosunkowo niedawnym i nieco przypadkowym.

Jest to interpretacyjne, nie prorocze — tak samo jak pitagorejskie. Soczewka chaldejska nie obiecuje, że odsłoni ukryte przeznaczenie. Obiecuje inny kąt na ten sam charakter.

Tradycja chaldejska wróciła do anglosaskiego druku w dużej mierze za sprawą jednego człowieka. Hrabia Louis Hamon, urodzony w Irlandii w 1866 i zmarły w Hollywood w 1936, pracował pod scenicznym pseudonimem Cheiro i stał się najsłynniejszym czytającym późnej epoki wiktoriańskiej i edwardiańskiej. Czytał dla króla Edwarda VII, Marka Twaina, Oscara Wilde'a, Sarah Bernhardt i Maty Hari. Jego książka Cheiro's Book of Numbers, wydana po raz pierwszy w 1926, jest nadal w druku i nadal daje się czytać.

Cheiro nauczył się systemu chaldejskiego, jak sam twierdził, od nauczyciela w Indiach i pracował w nim wyłącznie do końca życia. Twierdził, że przewidział śmierć króla Edwarda VII i zamach na cara Mikołaja II, choć odpowiednie listy zostały opublikowane już po wydarzeniach. Przyjmuj przepowiednie z przymrużeniem oka; opisowe odczyty traktuj poważniej. Są ostre i się trzymają.

Jeśli czytasz Cheiro i chcesz przetestować jego metodę, oblicz własne imię według jego tabeli i odczytaj wynik w jego książce. Jeśli opis jest dla ciebie rozpoznawalny, system robi swoją robotę. Jeśli czujesz, że odczyt jest mniej ostry niż pitagorejski, nie wpadaj w panikę — systemy pasują do różnych czytelników i różnych imion. Chodzi nie o to, który jest słuszny, lecz który jest dla ciebie użyteczny.